Roze Olifant 50+


De Roze Olifant belangenbehartiger 50+

Komt op voor de belangen van een roze bewoner die onheus bejegend of genegeerd wordt. Wanneer een bewoner zelf niet naar een verzorgende of het management durft te stappen, uit angst voor uitsluiting en stigmatisering, kan een vertrouwenspersoon dit anoniem namens deze persoon doen. ANBO en COC Nederland zullen samen met de Ambassadeurs van Roze 50+ Nederland de belangen van de roze bewoner behartigen en het gesprek aangaan met het management en personeel van de instelling.

Herkent u de volgende verhalen? Wilt u uw verhaal kwijt, maar durft u zelf niet naar het management van uw instelling te stappen? Neem contact met op met COC Nederland via het contactformulier en wij doen dit voor u!



Signalen uit de praktijk

"In een verzorgingshuis in de provincie Groningen zit een oudere man alleen aan een tafel in een volle recreatiezaal. Het is woensdagochtend en de vaste tijd voor de wekelijkse klaverjas ochtend in het verzorgingshuis waar hij sinds een jaar woont. Hij drinkt zijn koffie op en loopt stilletjes de ruimte uit." De moed om te vragen of hij zijn favoriete kaartspel mee mag spelen heeft hij allang opgegeven. Wanneer we aan zijn medebewoners vragen waarom de man niet mee kan doen is het antwoord, “hij heeft een besmettelijke ziekte…”

Gay Capital Amsterdam?

Op een druilerige zondagmiddag komt een lesbische vrouw op bezoek bij haar vriendin, die sinds kort in een verzorgingshuis in Amsterdam woont. Het belooft een bijzondere middag te worden want vandaag gaat de Stadsverteller het verhaal “Een Roze Geluid” voordragen.

Ademloos luisteren de vrouwen naar het aangrijpende verhaal van Hanna (1939) en Frank (1954). Zij ontmoeten elkaar in 1974 in Huize Zonneschijn waar ze werken als ouderenverzorgers. Uit hun relaas blijkt dat verdraagzaamheid tegenover homoseksuelen soms ver te zoeken is. Als de homoseksuele Frank, die zichtbaar worstelt met zijn geaardheid, Hanna in vertrouwen neemt, raken ze bevriend. Hanna herkent zijn probleem, want zij heeft het als lesbische vrouw ook niet makkelijk. In de loop van de tijd komen ze erachter dat er onder oudere homoseksuele bewoners in zorgcentra veel eenzaamheid bestaat.

Het verhaal roept menig opmerking uit de zaal op. ‘Bewoners maken pijnlijke grappen over homo’s’. ‘Ik blijf in de kast, want ik ben bang voor reacties’. ‘Een medewerker zei dat ze voor me zou bidden, zodat ik zou genezen’. ‘Toen ik vanmorgen vertelde bij de dokterspost dat ik hierheen zou gaan, vroeg de verpleegkundige waarom deze aandacht voor die homo’s nou eigenlijk nodig is? Ze kunnen toch trouwen…'.

Achter de klapdeuren van de recreatiezaal bezigen een aantal medebewoners luidkeels commentaar op de activiteit die gaande is. “Die homo’s zijn verderfelijk, hier ga ik niet naar binnen!”

De vrouw en haar vriendin kijken elkaar aan en verzuchten zachtjes; “Zal dit in ons leven ooit nog anders worden? Kan ik in mijn laatste levensfase eindelijk de rust en het respect vinden waar ik al zolang naar op zoek ben? De vrouwen zijn moegestreden en berusten zich in het gegeven dat tolerantie ook in Gay Capital Amsterdam nog steeds niet vanzelfsprekend is. Ze verlaten de zaal met de onuitgesproken vraag “Wie komt er nu voor ons op?"